Pierwsze historyczne wzmianki o miejscowości pochodzą z XIII wieku - z okresu przed opanowaniem Pomorza Gdańskiego przez Krzyżaków. Od II pokoju toruńskiego w roku 1466 stanowi krótko własność gdańszczan, po czym przechodzi pod zwierzchnictwo polskiego starosty w Sobowidzu. Podczas wojen szwedzkich wieś zostaje złupiona przez wojska szwedzkie. W efekcie I rozbioru Polski w roku 1772 dostaje się pod zwierzchnictwo administracyjne zaboru pruskiego. W okresie od 15 listopada 1920 r. do 1 września 1939 r. wieś znajdowała się na terytorium Wolnego Miasta Gdańsk (funkcjonowały polska szkoła i ochronka). Po II wojnie światowej wieś powraca do Polski.